Zgromadzenie dusz

Pierwszy raz napisane na: http://zgromadzenie-dusz.blog.onet.pl

Dnia 08.09.2007 (23:05)

…

Głos cichł z każdym twoim krokiem… ciszej… ciszej… aż w końcu zanikł.. Szedłeś dalej przed siebie, twój wzrok powoli kierował się w dół… aż w końcu patrzyłeś tylko pod swoje nogi.. nigdzie więcej… jedna noga… druga noga… jedna noga… druga… monotonność chodu… jak tykanie w zegarku. Twoje oczy zaczęły zachodzić lekką mgłą, obraz zaczął być coraz bardziej niewyraźny… poczułeś jak lodowate łzy zaczęły powoli cieknąć ci po policzkach… Zatrzymałeś się, ukląkłeś powoli… dłonie zasłoniły twarz… czułeś ogromny smutek… dłonie zaczęły iść wyżej, palce wplotły się we włosy… spojrzałeś na płyty chodnika… widziałeś każdy ich szczegół… szare.. twarde… bezduszne… Podniosłeś się na równe nogi i zadarłeś głowę do góry… spojrzałeś w niebo, było lekko zachmurzone, zacząłeś iść dalej. Cisza… spokój… nikogo nie ma… tylko ty, nikt więcej… i wiatr… rozwiewał ci włosy, tak jakby ktoś gładził cię po głowie… Wszedłeś wreszcie do jakiegoś budynku… to szkoła… zmieniłeś w szatni buty, pobiegłeś szybko do jednej z klas… pierwsza godzina… głos nauczyciela… ale go tu nie ma… sam siedzisz w ławce, czy jest tu ktoś? Czasami pojawi się jakaś znajoma uśmiechnięta twarz… czasami ktoś się zaśmieje… ale tu nikogo nie ma… pustka… tak jakby cały świat wyszedł tylnymi drzwiami. Spojrzałeś na zegar… 8:33… nagle… okropny ból głowy… tak jakby ktoś zgniatał ją z ogromną siłą… obraz zaczął się rozmywać! Złapałeś się za nią… twój wzrok wbił się w zegar… wskazówki zaczęły powoli się cofać! A teraz? Zaczęły iść w dobrym kierunku? Tak… powoli… coraz szybciej… ból stawał się coraz bardziej silniejszy… poczułeś metaliczny zapach w nosie… krew… spojrzałeś na ławkę… powoli zaczęły pojawiać się na niej małe plamki krwi… Obraz zgasł…
Otworzyłeś oczy… siedziałeś przed szkołą na schodach… obok stała karetka… jakiś człowiek ubrany na biało zapytał się ciebie:
- Już dobrze?
Odpowiedziałeś:
- Tak… tak… dziękuje, dziękuje….
Powoli wstałeś i zacząłeś iść przed siebie… za sobą usłyszałeś jedynie:
- Ej! Gdzie idziesz?! Musimy jechać do szpitala! Może to coś poważnego?!
- Nie! Nie… – zacząłeś powtarzać do siebie – nie… Dziękuje…
Szedłeś dalej… czas szybko mijał.. jakby ktoś złapał za wskazówki zegara i zaczął się nimi bawić…
Doszedłeś do domu… powolna wędrówka po schodach… ah… te kolano… znowu zaczęło boleć…
- Czy to się kiedyś skończy? – wyszeptałeś do siebie.
Powolna wędrówka w męczarniach na drugie piętro… Doszedłeś przed drzwi… złapałeś za klamkę…
- Wypier***aj ty kur**!! – usłyszałeś za sobą, a potem… dźwięk tłuczonych naczyń i krzyk kobiety… Sąsiad znowu robi awanturę w domu…
Wszedłeś do domu i od razu usłyszałeś zatroskany głos:
- Co się stało? Dlaczego jesteś w takim humorze? Coś się stało w szkole? No powiedz…
- Cicho!! Nie!! Nic się nie stało!!! – wykrzyczałeś głośno bez powodu…
Poszedłeś szybko do swojego pokoju… położyłeś się na łóżko… sen… ukojenie.. ucieczka… Nie trzeba się o nic martwić… zero problemów…
- Długo tak jeszcze? Jesteś zadowolony z siebie? Idiota… – łzy…
Znów te łzy milczenia…

Pierwszy raz napisane na: http://zgromadzenie-dusz.blog.onet.pl

Dnia 07.06.2007 (15:03)

…

Klamka była zimna niczym lód… oglądałeś wszystko oczyma postaci nad która nie miałeś w ogóle kontroli… pociągnąłeś razem z nią za drzwi… przymrużenie oka… światło, mocne, białe, oślepiające… oczy powoli zaczęły się przyzwyczajać… obraz zaczął smużyć lekko. W domu nikogo nie było… a przynajmniej na to wyglądało… poszedłeś do łazienki, zabrałeś ręcznik i stanąłeś przed lustrem… ku twojemu zdziwieniu nie było w nim odbicia… położyłeś na nim jedną rękę i przesunąłeś nią po tafli lustra… powoli i delikatnie… twoja dłoń zacisnęła sie w pięść… przycisnąłeś ją do lustra… i opuściłeś głowę… zamknąłeś oczy. Gdy je otworzyłeś obraz był niewyraźny…
Po przemyciu twarzy, umyciu włosów i zębów wyszedłeś z łazienki… Nagle usłyszałeś niewyraźny głos “Chodź… ” głos powoli zamilkł, aby ponownie sie odezwać “Śniadanie jest już gotowe”.. Spojrzałeś na swoje ręce… były cale w szramach, ściekała po nich krew, gdy mrugnąłeś oczyma krew znikła… usłyszałeś ponownie głos “Śniadanie!” i nagle… wykrzyczałeś donośnie i ze złością “Słyszę!!”… Wszystko ucichło… nic nie było słychać… Poszedłeś do kuchni… usiadłeś i powoli zacząłeś przeżuwać kanapki… patrzyłeś się cały czas w jeden punkt pokoju… cały czas w ten jeden punkt… nigdzie więcej, nic więcej sie nie liczyło… Gdy zjadłeś śniadanie poszedłeś ponownie do pokoju żeby się ubrać… spojrzałeś na zegarek… 7:30.. szybko złapałeś plecak i pewnym krokiem ruszyłeś do drzwi od mieszkania… Zamknąłeś je szybko i pewnie… zacząłeś zbiegać po schodach… w głowie słyszałeś głos, który mówił cały czas.. “SZYBCIEJ!… Szybciej!.. Szybciej… szybciej…” Gdy dobiegłeś na sam dół klatki schodowej zatrzymałeś się na chwilę… czułeś ból w okolicach klatki piersiowej.. był rozrywający, czułeś go za każdym razem gdy brałeś oddech… czułeś się jakby życie którym byłeś było jakąś chorobą… za każdym razem by zaczerpnąć oddechu musiałeś przejść przez ten ból i cierpienie… nagle ból ustał… wyszedłeś na zewnątrz… blokowisko… pustka… nikogo nie ma. Korony drzew chwieją się lekko pod wpływem wiatru.. ani jednej oznaki życia… żadnego człowieka. Zacząłeś iść… pewnie do szkoły, bo niby gdzie indziej się idzie z plecakiem… Nagle zacząłeś słyszeć szepty… “Zabij się… zabij..” ignorowałeś je… były coraz bardziej silniejsze.. nie były normalne, kłuły w serce… Szedłeś tak z opuszczoną głową… Gdy nagle stanął przed tobą człowiek ubrany w togę… taki sam jakiego widziałeś na samym początku swej wędrówki… uniosłeś głowę i spojrzałeś na niego… Jedyne co powiedział to “Zabij się..”. Ominąłeś go i zacząłeś iść dalej… z tyłu było słychać tylko wołanie… “Od tego nie da się uciec!”… Ze wzrokiem tkwiącym stale w przód szedłeś dalej…

…