Czasami żyjemy w świecie własnej iluzji,
Stwarzamy rzeczy o których nawet nie marzymy,
A mimo to, stają się one realne,
Ale tylko w naszym świecie zaczyna się wszystko,
Wszystko to co widzimy i czujemy,
Jest jak płatki róży, czerwone, żywe, może nie ciepłe… ale…
Ale piękne… można tego dotknąć i poczuć nawet cierpienie,
Dotyk kolców, smak bólu, ukłucie dobra,
Dotyk piękna, który czujemy codziennie rano na twarzy,
Budzi nas z każdym nowym dniem, bo oznajmić nam,
Że w końcu nadejdzie nasz czas,
Da nam tego czego pragniemy,
Znajdziemy tę różę, te kolce piękne,
Dotkniemy kwiatu, i liści złotych od słońca promieni,
Znajdziemy najpiękniejszy odcień zieleni,
Pójdziemy za rękę w stronę szczęścia,
Nasze palce będą się splatać i wiązać ze sobą,
A potem więzy obejmą nas całych, i dotkniemy swych ust,
Zobaczymy jak piękne może być życie…
Zobaczymy, że może być lepiej…
… jak wielu z nas może to powiedzieć?
Jak wielu z nas poczuwa się do tego,
Że może powiedzieć drugiej osobie, że jest się szczęśliwym?
Czego pragniesz? Powiedz mi…
Ale zanim mi to powiesz… dobrze się zastanów…
Odsuń na bok emocje, zasłoń rękoma uczucia,
Daj ponieść się pragnieniom, tego czego potrzebujesz,
Daj mi i sobie szansę, daj mi i sobie szczęście, wybierz…
No dalej… wybierz, wybieraj spośród bezkresu zdarzeń,
Zapomnij o tym kiedy Cię zraniłem, zapomnij o tym,
Że kiedyś byliśmy nieszczęśliwi, to fakt,
Ale… czy tak będzie zawsze?…
\\** “To jest śmieszne… nie, nie będzie!” **\\
Oto świat… świat mej iluzji, stoi przed Tobą otworem,
Zamykam się na zewnątrz by otworzyć się przed Tobą w środku,
Daje Ci cierpienie, żeby uzyskać coś czego nie ma,
Biorę od Ciebie… co? Iluzję? Nie… ja ją produkuję.. to nie Ty..
Napisane w Wierszydła (?)
