Gra – “Pa..”
Weź się w garść!!
Popatrz przez okno i..
Zobacz jaki piękny świat,
Czy nie warto w tą grę dalej grać?
Pionki już rozstawione,
Graczy jak na razie wciąż brak,
A Ty czekasz i czekasz,
Aż w końcu ktoś da znak!!
Wreszcie ktoś przyszedł,
Wreszcie znajoma twarz,
“Ja tylko na chwilę,
Nie jestem tu by z Tobą grać”,
Zawód na twarzy,
Smutek swej duszy,
Trzymaj go sam dla siebie,
Bo nikt nie uratuje Ciebie!!
Przychodzi ktoś znowu,
Siada przed Tobą,
Łapie za rękę i pyta się:
“Nie smutno tak samemu tu jest?”
Patrzysz na postać tą,
To ona, to nie on,
Po co tu przyszła?
Niech idzie stąd!
Przyglądasz się bliżej,
Znajoma postać,
Znajoma twarz,
Ale jej nie znasz, lecz czujesz że,
Gra rozpoczęta, zaczęło się,
Kolejny Twój ruch,
Przegrywasz wnet,
A ona się śmieje,
I pyta się:
“Grasz jeszcze raz?”,
“No pewnie!!”,
I tak to trwa,
Od paru lat,
Tak jak toczy się świat,
Na kwadratowych kołach,
Do przodu gna,
Zatrzymać się nie chce,
I brnie ciągle w dół,
Aż w końcu się roztrzaska,
Rozleci się w pół…
Skończy się życie,
Skończy się gra,
Przewrócą się pionki,
A ty powiesz: “Pa..”
Świat jest śmieszny.. i..
Nieprzewidywalny, nie można go ogarnąć umysłem,
Chociaż nie wiem jakbyś się starał,
Choćbym nie wiem jak pragnął tego,
To Ty i ja nie pojmiemy tego wszystkiego, wszechogarniającego,
Im dowiadujesz się coraz więcej,
Tym Bardziej świat Jest dla Ciebie obcy,
Przygnębiający, pustoszący umysł zaciekle,
Jak na złość, wiedza – jest gorsza od niewiedzy…
